Ssaki

Źródła historyczne i znaleziska archeologiczne podają o istnieniu niegdyś na tym terenie: tura Bos primigenius (wymarł w XVII w.), żubra Bison bonasus, tarpana Equus caballus gmelinii (do pocz. XIX w.) i żbika Felis silvestris. Pod wpływem rozwoju osadnictwa wycofały się stąd te i inne gatunki jak: niedźwiedź brunatny Ursus arctos, ryś Felis lynx, bóbr europejski Castor fiber i łoś Alces alces.

Obecnie ssaki Parku reprezentowane są przez 52 autochtoniczne gatunki oraz dwa gatunki obce rodzimej faunie - piżmak Ondatra zibethica i jenot Nyctereutes procyonoides.

Ze względu na charakter siedliska, odpowiednie warunki do życia znalazły tutaj zarówno duże jak i niewielkich rozmiarów zwierzęta. Spośród roślinożerców na terenie Parku występują stale jelenie Cervus elaphus , sarny Capreolus capreolus i dziki Sus scrofa, a sporadycznie możemy tu spotkać także łosia.

W 1979 roku w granicach Parku reintrodukowano bobra europejskiego, który stworzył tu dość stabilną populację. Także coraz częściej nad ciekami wodnymi RPN możemy spotkać wydrę Lutra lutra, która po wielu latach nieobecności ponownie zasiedliła ten teren.

W lasach Parku, które na znacznej powierzchni zachowały naturalny charakter, odpowiednie warunki do bytowania znalazł również wilk Canis lupus. Przy odrobinie szczęścia możemy spotkać też rysia, który podobnie jak wydra, w wyniku naturalnej ekspansji zasiedlił ponownie ten teren.

W starszych drzewostanach liściastych i mieszanych występują przedstawiciele pilchowatych: popielica Glis glis, orzesznica Muscardinus avellanarius i niezbyt liczna koszatka Dryomys nitedula. Pierwotnie, jak podają źródła historyczne, można było tu spotkać także żołędnicę Eliomys quercinus, lecz od wielu lat niestety nie udało się jej ponownie potwierdzić.

Z uwagi na brak jaskiń na terenie Parku niezbyt licznie reprezentowana jest chiropterofauna. Niemniej, w tej grupie zwierząt zanotowano dotychczas obecność 14 gatunków.