Tradycje
ochrony
przyrody na Roztoczu sięgają końca XVI w. kiedy obszar ten włączono do
Ordynacji założonej przez Kanclerza Jana Zamoyskiego.
Wówczas
utworzono tutaj "zwierzyniec" otoczony wysokim parkanem o długości ok.
30 km. Obejmował on powierzchnię obecnego obw. ochr. Bukowa
Góra
oraz część obwodu ochronnego Florianka w granicach dzisiejszego
Roztoczańskiego Parku Narodowego. W zwierzyńcu tym trzymano jelenie,
dziki, wilki, rysie, żbiki i tarpany. Z braku funduszy "zwierzyniec"
zlikwidowano pod koniec XVIII bądź na początku XIX w., a zwierzęta
wypuszczono do otaczających lasów, a także rozdano
okolicznym
mieszkańcom.
Mimo
likwidacji
"zwierzyńca" kultywowano w dalszym ciągu tradycje ochrony przyrody tego
regionu. Teren ten bowiem stale przyciągał licznych badaczy,
którzy to dostrzegając dużą wartość przyrodniczą Roztocza
wszelkimi sposobami starali się go chronić. To właśnie dzięki nim od I
połowy XX w. powstawały rezerwaty chroniące cenne stanowiska roślinne,
aż w końcu, po wielu latach starań, w 1974 roku powołano tu
Roztoczański Park Narodowy.
Roztoczański
Park
Narodowy zlokalizowany na Roztoczu Środkowym, objął swymi granicami
jedne z najcenniejszych wartości przyrodniczych tego regionu. Swoją
unikalność Roztocze, a tym samym i Park, zawdzięcza licznym procesom
jakie zachodziły tutaj na przestrzeni dziejów. To właśnie
one
wycisnęły swoje piętno na organizmach zasiedlających ten teren.
Specyficzny klimat Roztocza, przeplatanie się ciepłych i zimnych mas
powietrza, zadecydowały o charakterze wykształconej tu szaty roślinnej.
Ona z kolei stworzyła odpowiednie siedlisko dające ogromne możliwości
rozwojowe dla różnych grup systematycznych zwierząt.
|
