Szlak krawędziowy Roztocza
Zwierzyniec - Susiec-długości 54 km
Na pokonanie
jednego z
najładniejszych odcinków Zwierzyniec -
Józefów,
długosci 30 km, potrzeba około 9 godz.
Ukazuje
najcenniejsze obiekty kultury znajdujące
się w Zwierzyńcu, przechodzi obok browaru i dawnego pałacu plenipotenta
( siedziba Dyrekcji RPN) OEM RPN. Po pokonaniu dwu wzniesień dochodzi
się do Florianki. Ukazuje starą osadę leśną z tradycyjną zabudową oraz
stajenną hodowlę konika polskiego. Wysoka Góra z
pozostałością rumoszu
skalnego po dawnym kamieniołomie prezentuje wspaniałą panoramę na
południową część Parku oraz strefę krawędziową (wzgórza Łyse
Byki). W
bezpośrednim sąsiedztwie szlaku na terenie Parku znajduje się "Płaczący
Kamień". Szlak dochodzi do Górecka Starego.
Płaczące kamienie
Formy skałkowe
stanowią ciekawe osobliwości przyrody
nieożywionej. Na Roztoczu są one w krajobrazie elementami o podrzędnym
znaczeniu ze względu na niewielkie rozmiary i sporadyczne występowanie.
Niemniej jednak zagubione wśród rozległych
zrównań wierzchowinowych,
stoków, krawędzi i dolin dopełniają piękna naszej krainy.
Poza tym są
prawdopodobnie jedynymi tego typu formami wymodelowanymi w utworach
mioceńskich.
Skałki
posiadają oryginalne kształty, oczyma
wyobraźni można się dopatrzeć w ich sylwetkach roślin, zwierząt czy
ludzi. Owiane są legendami. Ich powstanie przypisywano nierzadko siłom
nieczystym, ma to swoje odzwierciedlenie w nazwach: Czarcia Skała,
Piekiełko.
W Roztoczańskim
Parku Narodowym i jego
sąsiedztwie znajduje się kilka skałek. Najokazalsza zwana ta zagubiona
w lesie pomiędzy Florianką a Góreckiem. Mieści się ona na
wysokości 280
mnpm na stoku Wysokiej Góry, poza szlakiem turystyczny. Jest
niedostępna do zwiedzania. W strefie krawędziowej Roztocza w obrębie
wzniesień zwanych Łysymi Bykami, przy szlaku krawędziowym znajduje się
wiele form skałkowych porozrzucanych po polach i lasach. Skałkom tym
nie przypisywano szatańskiej proweniencji, nie były miejscem sabatu
czarownic. Osnute są za to mgiełką ludowych legend. Jedna z nich głosi,
że kamień płacze. Dzieje się tak, gdyż są to łzy dziewczyny,
która
zdradziła ukochanego, mimo danej mu przysięgi wierności. Została za to
zaklęta w kamień i płacze. Przestanie płakać dopiero wtedy, gdy w noc
świętojańską pocałuje tu swojego chłopca dziewczyna, która
nie
zdradziła i nie zdradzi. Kamień w dalszym ciągu płacze, a łzy stają się
coraz bardziej obfite.
Skałki te
zbudowane są z wapieni detrytycznych
o zmiennym udziale szczątków organogenicznych. Powierzchnia
skałek
pokryta jest licznymi niszami, konchami, zagłębieniami krasowymi, w
których gromadzi się woda. Zimą zamarzająca woda tworzy
malownicze
nacieki lodowe.
Z
darza się tak,
że forma skalna przyjmuje
kształt grzyba. Dzieje się tak z powodu szybkiego niszczenia cienkiej
ławicy o znacznym nagromadzeniu skorup małży. Nieraz w miejscu
maksymalnego przewężenia skałki sączy się woda przenikająca do wnętrza
skały siecią kanałów krasowych, drążących płaską
powierzchnię
szczytową.
Górecko Stare
Wioska na
pograniczu Roztocza i Kotliny
Sandomierskiej, powstała najprawdopodobniej w początkach XV stulecia.
Według rejestru poborowego z 1589 r. istniał w Górecku
Starym mały staw
i sadzawka, mały młyn, karczma, browar, winnica i maziarnia w
której
wyrabiano smołę i dziegiedź. Spisy z 1921 r informują, że wieś
zamieszkiwało prawie 1000 osób. W czerwcu 1943 r. została
wysiedlona i
nasiedlona ludnością ukraińską , która szybko zbiegła. W
czerwcu 1944
r. wieś spacyfikowano za pomoc okazywaną partyzantom. We wsi
funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. Konrada Bartoszewskiego -"Wira"
dowódcy oddziału partyzanckiego AK, znanego z wielu
brawurowych akcji.
Dalej szlak
ukazuje zewnętrzną strefę
krawędziową Roztocza z malowniczymi przełomami rzeki Szum w
Górecku,
gdzie oprócz pięknej doliny widać małą zaporę i elektrownię
wodną, . Z
Górecka szlak wiedzie przez Tarnowolę i znajdujące się tam
kamieniołomy
dalej przecinając dolinę Nepryszki do Józefowa. Stąd można
powrócić do
Zwierzyńca szlakiem łącznikowym i centralnym , drogą, ewentualnie z
Józefowa Roztoczańskiego koleją.
|